<img src="//radar.bayan.ir/bb!b!yaali/rb.gif?nos&refx=aHR0cDovL3lhYWxpLmJsb2cuaXIvcG9zdC83OTEvJUQ4JUFBJUQ4JUI1JUQ5JTg4JURCJThDJUQ4JUIxJURCJThDLTIxNC0lRDglQUYlRDklODQlRDglQTctJUQ4JUE4JUQ4JUIzJUQ5JTg4JUQ4JUIyLSVEQSVBOSVEOSU4Ny0lRDglQjMlRDklODglRDglQjItJUQ4JUFBJUQ5JTg4LSVEQSVBOSVEOCVBNyVEOCVCMSVEOSU4NyVEOCVBNy0lRDglQTglREElQTklRDklODYlRDglQUY=" alt="" border="0">

اعطای جایزه خرس طلایی به فیلم جعفر پناهی/ سیاسی یا غیرسیاسی+فیلم

اعطای جایزه خرس طلایی به فیلم جعفر پناهی/ سیاسی یا غیرسیاسی+فیلم اعطای جایزه خرس طلایی به فیلم «تاکسی» در جشنواره برلیناله بار دیگر این مهم را تصدیق می کند که فیلم های ضدایرانی در جشنواره های بین المللی هنوز مرود استقبال قرار می گیرد. فیلم تاکسی سومین ساخته جعفر پناهی است که البته به صورت پنهانی ساخته شده است، دغدغه های سیاسی و اجتماعی خط اصلی روایت فیلم تاکسی است.


به گزارش ماهستیم، اعطای جایزه به چندین و چند فیلم ضدایرانی در جشنواره های بین المللی گویای عطش سیری ناپذیر آنها در این خصوص می باشد. با این همه بسیاری از شبکه های ماهواره ای و سایت های معاند درصدد هستند تا اعطای جایزه به جعفر پناهی را مایه افتخار جامعه ایرانی قلمداد کرده و از طرفی به سیاه نمایی درباره مسائل گوناگون در ایران بپردازند.

 



در فیلم تاکسی ساخته جعفر پناهی، او دوربینی را در خودرو خود تعبیه کرده است که از مسافران هنگام رانندگی فیلم تهیه کند.در آغاز فیلم این شبهه وجود دارد که مسافران از وجود دوربین‌ها آگاهی ندارند و موضوعات مورد بحث اتفاقی و تصادفی هستند، اما روند فیلم خلاف این تصور را تقویت می‌کند. البته می‌توان تصور نمود که این فیلم محصول گفت‌وگوهای متفاوت و متعددی بوده که پناهی در تدوین دست به گزینش زده تا محتوایی یک‌دست و دلخواه خود را در قالب یک فیلم خوب تهیه و ارائه کند. [1]

 

فیلم تاکسی نمی تواند بیانگر آن چیزی باشد که باید باشد! به عبارت دیگر فیلم تاکسی برخلاف تصور بیننده  گلچینی از خواسته ها و دل مشغولی های فیلمساز است و نه روایتی از مسافران یک خودرو تاکسی ... حضور نسرین ستوده در خودرو و سیاه نمایی او از شرایط داخلی و سیاسی کشور موید این مهم است که تاکسی برآیند جامعه هزار رنگ ایران نیست و تنها نماینده ای است از قشر همیشه طلبکار در داخل ایران که به انواع و اقسام می خواهند خودی نشان دهند.

 


حضور نسرین ستوده در فیلم تاکسی

نسرین ستوده: « ضمنا جعفر عمدا این کارها رو می کنند که بدونیم تحت تعقیب هستیم! شگرد هاشون هم معلوم هست، اول یک پرونده سیاسی می بندند که جاسوس سیا، موساد و ... هستی؛ بعد یک پرونده اخلاقی هم از این بین بیرون میاد! اینجا رو واسه آدم زندان می کنند. بیرون که میای زندان بزرگ تر میشه و نزدیک ترین آدم های به شما بدترین دشمنان ها می شوند. بعد فکر میکنی که بزاری بری یا اینکه برگردی به همان زندان ....

 

سیاه نمایی نسرین ستوده در یک بخش از فیلم «تاکسی» تنها نمونه ای از سایر آنچه که در این فیلم گفته شده است، سیاه نمایی و گزارش های دروغ که به استناد سایت های معاند تهیه و تولید شده به خوبی خط فکری فیلم را بیان می کند.

 


دانلود مستقیم با حجم حدود 5 مگابایت - اینجا

 

آیا آنچه که نسرین ستوده از شرایط داخلی روایت می کند حقیقت دارد!!؟

 

برای پاسخ به این پرسش ابتدا باید گفت که نسرین ستوده سابقه محکومیت کیفری دارد! باید از خود پرسید که تحت تعقیب بودن چه کسی در فیلم ملاک است!!؟ آیا یک فرد عادی از اجتماع که دارای جایگاه شغلی مناسب و موقعیت اجتماعی نرمال است یا ... نه تنها در ایران بلکه در سایر کشورهای جهان اشخاصی که محکومیت امنیتی داشته اند همواره توسط مراجع انتظامی کنترل می شوند!

 

شگردهایی که نسرین ستوده در فیلم به آن اشاره می کند در حقیقت برآیند جرایم مختلف عناصر فاسد و ضدانقلاب است!  به عنوان مثال در خصوص نسرین ستوده شرح جرایم شامل «اقدام علیه امنیت ملی، تبانی و تبلیغ علیه نظام و عضویت در کانون مدافعان حقوق بشر» می باشد ولی در خصوص سایر مجرمان ممکن است جرایم مختلفی مطرح باشد که یکی از آنها مفاسد اخلاقی و اقتصادی و ... است!

 


آیا جایزه جشنواره برلیناله سیاسی بود؟

زمزمه های بسیاری در خصوص سياسی بودن يا سياسی نبودن اين جوايز در میان است. درباره ی فيلم «تاکسی» جعفر پناهی٬ برخی از منتقدان ايرانی که اين فيلم را ديده اند آن را بر خلاف منتقدان خارجی نپسنديده اند و بر ضعف های هنری و تکنيکی آن انگشت نهاده اند.

 

سوالی که در اين جا مطرح می شود اين است که داوران و منتقدان چنين جشنواره های معتبری٬ تا چه حد تحت تاثير مسائل و موضوعات سياسی قرار می گيرند و وضعيت کاری و مشکلات شغلی فيلمساز تا چه حد بر رای و نظر آن ها تاثير می گذارد؟

 

نکته ای که بايد به آن توجه کرد٬ علاقه و حساسيت غربی ها به مسائلی سیاسی است. شايد يکی از علل تفاوت ديدگاه ها نزد منتقدان داخلی و خارجی همين باشد. به عبارتی٬ موضوع فيلم آن قدر اهميت پيدا می کند که ضعف های هنری و تکنيکی آن به چشم نمی آيد!

 

هر چند نمی توان سياسی بودن جوايز اهدا شده را ثابت کرد و يا در شيوه ی اهدای جوايز٬ نقطه ی ضعفی پيدا کرد که چنين ظنی را تقويت کند٬ اما برنده ی اسکار شدن فيلم ضعيفی مثل «آرگو»٬ دست کم اين شک را در ناظر بی طرف ايجاد می کند که شايد آن چه يک فيلم را می سازد فقط بازی هنرپيشه ها و کار کارگردان و فيلمبردار نيست بلکه عوامل سياسی و اجتماعی هم جزيی از ساختار فيلم است که داوران نمی توانند نسبت به آن بی توجه بمانند.

 

کسب جوایز در چنين جشنواره هایی نبايد باعث شود تا منتقدان داخلی از ترس انگ خوردن، لب فرو بندند و آن چه را که به آن معتقدند بر زبان نياورند. ديده شده است به محض انتقاد از فيلم های برنده٬ منتقد داخلی فيلم٬ با اين جمله خلع سلاح می شود که اين همه داور و منتقد بين المللی اين ايرادها را نفهميدند٬ آن وقت تو فهميدی![2] /تمام




[1] دویچه وله

[2] گویا نیوز